De onbewoond eiland top 10 (5)

Financieel adviseur Dirk de Vor lijkt een overtuigd aanhanger van het aloude adagium dat privé-ellende de muziek van een artiest (bijna) altijd ten goede komt. Chaos & Creation dus.

Bij een al dan niet gedwongen afvaart naar een onbewoond eiland neemt Dirk de volgende 10 platen mee:

1. The Beatles - The Beatles (The White Album) (1968)
De keuze welke van de Beatles-lp’s het mooist is, is altijd moeilijk. Je kiest er één, maar je slaat dan al dat prachtige en (op dat eenzame eiland) onmisbare overige werk over. Moeilijk, moeilijk.
Na veel wikken en wegen toch een keus gemaakt. The White Album. Een plaat waarbij men de psychedelica voorbij is, maar het naderende einde nog niet op de deur bonst. Voor een belangrijk deel geïnspireerd op (en geschreven tijdens) de periode in India.
Een album waarop met Julia het meest tedere liedje van de Beatles staat, maar ook Helter Skelter, de meest heavy song, vindt hier een plek. Satire (Piggies) wordt afgewisseld met pure avant garde (Revolution nr. 9).
En zo kan ik nog wel even door gaan. Een zeer gevarieerde lp, waarin The Beatles elkaar de ruimte geven om zich in al hun creativiteit te tonen. Kortom, elke keer weer een feest om naar te luisteren.

2. Shelby Lynne - Just A Little Lovin’ (2008)
Ik hoorde voor de eerste keer iets van Shelby Lynne op een zondagmorgen in de auto. Johan Derksen (ja, die Johan Derksen) had een radioprogramma bij radio Oudewater(!). Een Willem Duys-achtige aanpak, maar dan wat meer gericht op de country en blues uit the good old US of A.
Een krachtige, maar tegelijkertijd breekbare stem, in staat om je echt te raken. Inmiddels ken ik het nodige werk van Shelby Lynne en blijkt dat ook het uptempo werk haar zeer goed afgaat. Echter, het mooiste van Shelby vind ik toch Just A little lovin’. Haar eigen tribute aan Dusty Springfield. Overbekende stukken ontdaan van de destijds noodzakelijk geachte commerciële saus, gebracht met een breekbaarheid die mij simpelweg ontroerd. Een prachtige stem, een fenomenale timing en niet te veel, maar precies genoeg emotie, wat ervoor zorgt dat deze cd mee moet naar het onbewoonde eiland.


Shelby Lynne: precies genoeg emotie.

3. Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)
De band die The Beatles van de jaren 70 hadden kunnen zijn. Ruzies, drugs en sterfgevallen hebben een langdurige samenwerking verhinderd. Minimaal 2 pogingen voor een nieuw studioalbum zijn mislukt. Volgens sommige romantici liggen de resultaten daarvan nog ergens op de plank en zullen die op een mooie dag alsnog het levenslicht aanschouwen.
Maar wat een lp. Ik zeg bewust lp, want deze plaat begint zo heerlijk met het zoeven van de naald op het vinyl. Je weet: straks beginnen de steelstrings en daarna de prachtige harmonieën. De aankondiging van een rijke aaneenschakeling van uiteenlopende muziekstijlen. Meegenomen in een rollercoaster die je brengt van verdriet naar optimisme en van cynisme weer naar de romantiek. In alle opzichten een ´standard´. Mag in geen enkele verzameling ontbreken

4. Meatloaf - Bat Out of Hell (1977)
Tweede helft jaren ’70. Disco en Punk vormden de uiteinden van het muzikale spectrum. Of je was een nette soulkicker, of je keerde je tegen het establishment en je probeerde de wereld te schockeren.
John versus Johnny. Allebei held binnen hun eigen scene.
En toen was daar op eens een zwetende dikzak. Op geen enkele wijze voldoend aan wat stoer c.q. aantrekkelijk was. Maar wat een stem, wat een power! De energie spatte er af. De sex broeit en schroeit in elke song, ontlaadt zich en laadt zich weer op in de volgende song. En je bent geneigd het te vergeten na al die jaren, maar die teksten. Simpelweg geniaal. Een klassieker in alle opzichten.

5. Cesario Evora - Best Of (1999)
Als ik deze cd van Cesaria Evora opzet, word ik meteen meegenomen naar zuidelijke en zwoele streken. Prachtige weemoedige klanken, onverstaanbaar maar tegelijkertijd zo mooi. De ´Kaapverdische diva op blote voeten´, zoals zij wordt genoemd, weet met haar muziek een melancholieke sfeer op te roepen die mij altijd direct in vakantiestemming brengt. Niet die stemming van jolijt en polonaise, maar de stemming van zittend in de avondzon, op een terras, met een goed glas wijn.

6 Tommy: As Performed by the London Symphony Orchestra & Chambre Choir with Guest Soloists (1989)
De eerste rockopera. Onvervalste rock, ondersteund door prachtige klassieke arrangementen. Waar vind je verder een cd met een verzameling rockiconen als Pete Townshend, Rod Steward, Maggie Bell, Steve Winwood en Ringo Starr?
Vanaf het moment dat je de eerste blazers hoort wordt je meegezogen door de muziek en het wonderlijke verhaal van de doofstomme Tommy. Pas later werd duidelijk dat er door Pete Townshend behoorlijk wat autobiografische elementen het verhaal in waren gesmokkeld. Met Fiddle About als het meest wrange voorbeeld.
Een verhaal op muziek. Een waarlijk conceptalbum, waarop pop en klassiek op een prachtige manier met elkaar worden verenigd. Deze cd mag je niet missen.

7. Paul McCartney - Chaos And Creation In The Backyard (2005)
Het solowerk van Paul McCartney laat zich kenmerken door pieken en dalen. Prachtige, aanstekelijke, soms innovatieve stukken worden afgewisseld met oversentimenteel werk en mislukt geëxperimenteer. Een remweg in de vorm van een even geniale mede-muzikant of een sterke producer ontbrak veelal. Er zijn echter momenten dat het Beatlesniveau nog wel wordt bereikt. En als je kijkt op welke momenten dat dit gebeurt, blijkt er telkens sprake te zijn van een crisis.
Bijvoorbeeld Band on the Run. In de aanloop van de opnames is de band met ruzie uit elkaar gevallen en Macca probeert onder moeilijke omstandigheden (bestolen en bedreigd) in Afrika een lp op te nemen.
Dan de (niet als zodanig verkochte) dubbelaar Tug of war/Pipes of Peace. Opgenomen in 1981/1982, na de dood van John Lennon.
De prachtige cd Flaming Pie. Opgenomen gedurende de ´Beatlesreunie´, maar vooral tijdens het ziekbed en naderende einde van zijn vrouw Linda.
En ten slotte de cd die ik als mijn favoriet zie: Chaos and Creation in the Backyard uit 2005. Geschreven en opgenomen direct vooraf aan de scheidingsperikelen met Heather. Je proeft door het gehele album heen dat er iets is, maar je kunt je vinger er niet op leggen. De duidelijkste verwijzing is nog het nummer Friends to go.
Een cd op hoog niveau. Prachtige melodieën en wat mij betreft een Beatle meer dan waardig.


Paul McCartney: smile when your heart is filled with pain.

8. Ray LaMontagne - Till the sun turns black (2006)
Ingetogen zaterdagavond muziek. Glaasje whisky, sigaartje erbij. Onderuit zakken op de bank en oogjes dicht. Lekker je mee laten voeren met de dromerige klanken van Ray Lamontagne. Een liefkozing voor het oor.

9. Simon & Garfunkel - Bridge over troubled water (1970)
In een eiland top-10 mag deze niet ontbreken. De combinatie van de zeer persoonlijke teksten van Paul Simon, met de fluwelen stem van Art Garfunkel komt op dit album tot een absoluut, en spijtig genoeg ook meteen laatste, hoogtepunt. Deze plaat laat weer eens zien dat als een artiest onder druk komt te staan zijn werk tot grote hoogten kan worden opgestuwd. Het vele reizen, de eenzaamheid, de druk te presteren, de verwijdering van Garfunkel, het zijn zaken die zijn uitgemond in persoonlijke en breekbare teksten op wonderschone melodieën. Van Baby Driver tot So Long, Frank Lloyd Wright, van The Bozer naar het titelnummer. Een onvergetelijke lp.

10 Nils Lofgren - Acoustic live (1998)
Sinds het titelloze debuutalbum heb ik een zwak voor Nils Lofgren. De wat iele stem, de dansende melodieën, het geheel samen in combinatie met stevige rockmuziek. Ik ken geen vergelijkbare artiest. Daarnaast ook qua ego een opmerkelijk muzikant. Naast het afleveren van succesvolle solowerken, ook de lol vinden om de rol te vervullen van - min of meer - sessiemuzikant voor mannen als Neil Young, Bruce Springsteen en Ringo Starr. Dat komt niet veel voor in de music scene. Het leuke aan Nils Lofgren is dat hij ook nog eens een toegewijd fan is van een collega rockmuzikant, Keith Richards.
Zijn brede belangstelling voor muziek uit zich in een rijke, altijd optimistisch klinkende stijl. Voor mij komt dat het best tot uiting in de cd Acoustic Live en het summum van deze cd: Keith Don’t Go. Het nummer laat altijd onmiddellijk de zin oplaaien om zelf de gitaar ter hand te nemen.

Keef lijstje

Op de binnencover van Keith Richards´ biografie Life staat deze foto, die een klein deel laat zien van man´s uitgebreide platencollectie:

Ik heb de foto maar op extra groot gezet, want anders valt er moeilijk iets te ontcijferen.

Gelukkig is dit monnikenwerk al gedaan door Keef-fanaten en dat getuur leverde het volgende lijstje op:

   1. Little Milton -  His Greatest Sides
   2. Bob Dylan - Highway 61 Revisited
   3. History of Rhythm & Blues Vol 4
   4. History of Rhythm & Blues Vol 2
   5. Dale Hawkins – Suzie Q – The Best of Dale Hawkins
   6. The Blues Vol 1
   7. Woody Guthrie
   8. Blind Sonny Terry & Woody Guthrie with Alec Stewart
   9. Booker T & The MGs – McLemore Avenue
  10. Aretha Franklin – Aretha’s Gold
  11. The Original Five Blind Boys of Alabama
  12. Billie Holiday – 1942-1951
  13. Elvis Presley – Elvis’ Golden Records
  14. Elvis Presley – For LP Fans Only
  15. Big Bill Broonzy – Midnight Steppers
  16. Aaron Neville – Make Me Strong
  17. Bobby Bland – Call On Me/That’s The Way Love Is
  18. Club Reggae Vol 2
  19. Marvin Gaye – The Hits of Marvin Gaye
  20. James Brown – At The Apollo
  21. Fats Domino – Million Sellers By Fats Domino Vol 1
  22. Fats Domino – Boogie Woogie Baby
  23. Ray Charles – The Right Time
  24. The Temptations – Power
  25. Eddie Cochran
  26. Slim Harpo
  27. Otis Redding – Otis Blue
  28. John Lee Hooker – That’s Where It’s At
  29. The Golden Gate Quartet
  30. Tilbouke Reid – Golden Hits
  31. Mick Jagger – Performance
  32. Jazz At Massey Hall
  33. Hank Williams – Memorial Album
  34. Chuck Berry – More Chuck Berry
  35. Chuck Berry – St Louis
  36. Bo Diddley – Hey Bo Diddley
  37. Rolling Stones – Let It Bleed
  38. Buddy Holly – That’ll Be The Day
  39. The Flying Burrito Brothers – Last Of The Red Hot Burritos
  40. Everly Brothers – A Date With The Every Brothers
  41. Everly Brothers – The Fabulous Style of the Every Brothers
  42. Johnny Cash – The Fabulous Johnny Cash
  43. Albert Johnson – King of the Delta Blues Singers
  44. Elmore James – Anthology of the Blues
  45. John Lee Hooker – Blues Power No 1
  46. John Lee Hooker – The Big Soul of John Lee Hooker
  47. Alexis Korner – I Wonder Who
  48. Alan Lomax – Great American Ballads
  49. Blues Inc – R & B From The Marquee
  50. Little Richard – Little Richard Is Back
  51. Chuck Berry – The Latest and the Greatest
  52. Chuck Berry
  53. The Meters – Cissy Strut
  54. Rolling Stones – Get Yer Ya Yas Out
  55. Chicago Blues Today Vol 3
  56. Chicago Blues Today Vol 2
  57. Chicago Blues Today Vol 1
  58. T Bone Walker – Blues Power No 5
  59. Rolling Stones – Big Hits (High Tide and Green Grass)
  60. Charles Mingus – Oh Yeah
  61. Jump Jamaica Way
  62. Bob Marley & The Wailers – Natty Dread
  63. Professor Longhair – New Orleans Piano
  64. Ike Turner – Rocks The Blues
  65. Howlin’ Wolf – Poor Boy

Nogal wat sides en blogs publiceerden de lijst de afgelopen tijd. Een van de leukste varianten is die van ene Judd, op zijn blog The 6149. Judd markeerde de platen die hij zelf heeft in vet. Dat heb ik dus ook gedaan. Ik tel er 17. Weinig? Zelfverklaarde Keef-  en Stonesfanaat Judd (oké, zijn muziekverzameling telt 10 Keef-titels, maar waar is Let It Bleed ?)  heeft er maar 11. En wat moet Keith ook met al die verzamellp´s?  Zeker weinig geld op het moment van aanschaf.  

Genoeg gezeur. Want het leuke van dit soort lijstjes zijn natuurlijk juist de platen die je niet hebt en vooral de mystery names. Snel op zoek dus naar de Golden Hits van Tilbouke Reid.

PS. Nummer 43 Albert Johnson - The King of The Delta Blues Singers heb ik niet, maar ik neem aan dat hier dat het hier om good old Robert gaat. En die hebben we natuurlijk wel.

PSS. Chicago Blues Today 1 t/ 3 zijn geen verzamelaars, maar platen waarvoor de bluestop in Chicago de studio inging, halverwege de jaren 60 van de vorige eeuw. Met drie klassieke platen als gevolg (zie ook mijn onbewoond eiland top 10)

 PSS. Tilbouke Reid is echt een mysterie. Niets te vinden via Google, niets op You Tube. Wie helpt?

De onbewoond eiland top 10 (4)

Wetenschappelijk onderzoeker/songschrijver Jan Niesing verdrijft zijn heimwee naar de bewoonde wereld met nostalgie.

 Ik heb de eerste tien onmisbare en veel gedraaide platen die in mij opkwamen gekozen. Dus geen maandenlange zelfkwelling. Wie weet post ik volgende week een herziene top 10, met stijgers, dalers en ´nieuw binnen´. Ik drijf vandaag op nostalgie, dat mag duidelijk zijn. Ik licht de meeste niet toe, want overbodig.


1. Bruce Springsteen. Darkness On The Edge Of Town (1978)
2. Van Morrison. Common One (1980)
Voor mij is dit zijn meest stereotype album met veel Morrisonachtige herhalingen (did you ever hear about (4x), etc.)
3. Fleetwood Mac. Rumours (1977)
4. Squeeze. Cool For Cats (1979)
De geweldige single Cool For Cats: zonder refrein, met een ‘lege’ solo, uniek. De rest van de plaat mag er ook wezen.
5. The Band. The Band (1970)

Rag Mama Rag van het album The Band (1970)

6. Beatles. Abbey Road (1968)
7. The Records. Crashes (1978) 
Heerlijke meerstemmige powerpop, volkomen het succes misgelopen. Tweede plaat van deze jongens, hoewel alleen hun eerste lp veel geprezen wordt. Maar ik draai deze liever.
8. Bob Dylan. Oh Mercy (1989)
Al lange tijd mijn Dylan-favoriet, misschien omdat het zijn soort van comeback album was, of omdat het het eerste nieuwe release album was dat ik Dylan kocht.
9. Cat Stevens. Majikat - Earth Tour 1976 (2004)
De cd van het live-concert van Cat Stevens uit 1976 bevat geweldige versies van zijn grote hits. Heb ik alles lekker bij elkaar. En met het publiek erbij voel ik me zeker minder alleen op mijn eiland.
10. Steve Harley & Cockney Rebel. The Best Years Of Our Lives (1974)
Ook al zo’n uniek album. Heeft hij nooit meer kunnen evenaren
  
Mr Raffles van The Best Years Of Our Lives (lp-versie!)

De onbewoond eiland top 10 (3)

 De 10 platen waarmee ons nieuwe redactielid, dansdocente, choreografe en straatartiest Johanna Peter zich de onbewoond-eilandblues van het lijf houdt

Misschien overbodig om te zeggen: maar…
…Moedersziel’s alleen op een onbewoond eiland de rest van je leven slijten? Wat een hel! Gelukkig, in ieder geval mag je 10 (zorgvuldig of impulsief gekozen) muziekplaten mee nemen. Bij het samenstellen van mijn lijstje heb ik de platen geschrapt waarvan ik bij beluisteren acuut zelfmoordneigingen van zou krijgen, zij het van verdriet, verlangen of van radeloosheid. De Into the Wild (2007) soundtrack van Eddie Vedder of Smog’s Supper (2003) met het zo ongelofelijk mooie nummer Vessel In Vain zijn, met oog op pure zelfbescherming, gesneuveld. Verder moest ik helaas ook de platen achterlaten waarvan ik maar één nummer te gek vind; die luxe kan je je natuurlijk niet veroorloven als je maar 10 platen mag mee nemen. De platen die ik uiteindelijk wél zou meenemen zijn allemaal opbeurend voor mij. Het zijn lp’s  waar ik nooit genoeg van zal krijgen, hoe vaak ik ze ook gedraaid heb, en hoe vaak ik ze op het eiland nog zal draaien. In willekeurige volgorde: 

1. Aretha Franklin.  Live at Fillmore West (1971)

Ben je blij of verdrietig, gelukkig of woest, loopt je hart over van liefde of ben je kwaad op de hele wereld- deze plaat past bij elke stemming. Wat een stem! Ik wenste dat ik een eerder was geboren en het concert in ‘68 in Amsterdam in Paradiso had kunnen meemaken!!  

2. Flogging Molly. Swagger (2000) 

Swagger blijft mijn favoriete plaat van Flogging Molly. Ik hou van de zee, van zeilen en ik hou van de klank van een accordeon. De rauwe folk-punk nummers begeleid met accordeon (op Swagger nog duidelijk te horen, maar op latere platen helaas vervangen voor viool) doen me denken aan ruige zeemansliederen.  De opbouw van sommige nummers - rustig in het begin, overlopend in  opzwepende folk – punk, laat je even zwelgen in nostalgie waarna je alle frust  van je af kan dansen, vals mee brullend uiteraard.

Nu nog hopen dat er nog een vaatje rum aanspoelt! 

Flogging Molly: Every Dog Has Its Day (van de cd Swagger) 

3. Elbow. Leaders Of The Free World (2005) 

Sinds het moment dat ik deze plaat voor het eerst hoorde, is het mijn favoriete Indie/Brit lp. Andere bands kwamen en gingen, maar Leaders Of The Free World is een blijvertje.

Alleen al door de openingszin van het titelnummer wil ik deze plaat meenemen. Gelukkig heeft Leaders meer te bieden: Station Approach bijvoorbeeld met de meerstemmige zang, of My very Best’ dat me elke keer weer raakt, of het catchy Mexican Stanooff. En ….de teksten zijn te mooi!

4. Alpha Blondy. Paris Bercy (2001) 

Alpha Blondy moet mee! Als puber had ik een radiowekker. Op een dag werd ik wakker met Travailler c’est trop dur - dezelfde dag nog heb ik het album Jerusalem  gekocht, het was mijn eerste reggaeplaat.  Maar, helaas, mijn huidige favoriete nummer (Blesser) staat op een plaat die gewoon niet tegen deze live-lp op kan. Ik moest een keuze maken …  De live-versie van Guerre Civile maakt daarentegen ook weer veel goed. 

5. Manu Chao. Radio Bemba (2002)

Ook al zit je helemaal alleen op dat eiland, soms moet je gewoon uit je dak gaan. Een feestje voor je zelf! En aangezien toch niemand kijkt .…Ha!  

6. Curtis Mayfield. Curtis (1970) 

Na lang twijfelen heb ik toch voor deze plaat gekozen. Ik heb van Curtis Mayfield allemaal losse nummers gedownload, die nu keurig als een echt bestaand album op mijn computer en iPod staan. Deze door mij samengestelde The Best Of Curtis Mayfield plaat zou ik het liefst willen meenemen……Maar aangezien waarschijnlijk alleen officieel uitgebrachte albums mee mogen, ben ik gaan googelen en deze plaat komt nog het meest bij ‘mijn’ plaat in de beurt. Waarbij het doorslaggevend was dat naast The making Of You ook de extended version van Move on Up en  (Don't Worry) If There's A Hell Below We're All Going To Go op zouden moeten staan.  Pusherman en Superfly’staan er tot mijn spijt niet op. 

7. Van Morrison. Hard Nose The Highway (1973)   Als ik mijn iPod had mogen mee nemen, had ik natuurlijk de hele discografie van Van the Man tot mijn beschikking gehad. Maar helaas doen we hier niet aan iPods, dus dat wordt kiezen. Uiteindelijk heeft Hard Nose The Highway gewonnen, vooral vanwege  het titelnummer, Great Deception en Autumn Song.

Dit is de plaat die ik zou opzetten als ik helemaal tevreden in m’n eentje bij mijn kampvuurtje zou zitten, met mijn nostalgische gedachten - die deze muziek nu eenmaal bij mij oproept. 

8. Touré Kunda. Live Paris – Ziguinchor (1984) 

Sinds het concert ergens in de jaren tachtig is er geen jaar voorbijgegaan, dat ik  deze live plaat van Touré Kunda niet draaide …  Vandaar.

Touré Kunda: Africa Lely (van de cd Live Paris – Ziguinchor)

9. Youssou N’Dour. Joko From Village To Town (2000)

Zonder Youssou wil ik naar geen enkel eiland, en zeker geen onbewoond eiland! Net als bij Aretha: Wat een stem! Uiteraard, ook hier dikke twijfels over welk album uiteindelijk mee gaat… Een cassettebandje, ooit gekocht in of Ouagadougou of Dakar, zou ik het liefst meenemen. Qua nummers komt het nog het meest met de cd Joko From Village To Town  overeen. De twee prachtige nummers  Birima en Beykat stonden er ook op, zei het in een iets ruwere versie. De keuze viel bijna op Dakar-Kingston, uit vrees niet genoeg reggae op mijn eiland te hebben, maar Joko From Village To Town is het dan toch geworden, de cd dan, gepolijst voor de Europese markt. Mocht ik een ghettoblaster met een tapedeck hebben, neem ik natuurlijk het oorspronkelijke  bandje mee! Te veel mooie nummers van andere Youusou N’Dour albums moest ik achterlaten….  

10. Bob Marley & The Wailers. Live! (1975) 

Natuurlijk, Bob Marley. En, zoals laatst met vrienden besproken in  Café de Tuin (A´dam), het wordt ‘Live!’. Twee, voor mij belangrijke mensen, hebben mijn keuze voor deze plaat beïnvloed: Mijn levensgezel, en in mindere mate, mijn moeder. Naast de Internationale en Bella Ciao was No Woman No Cry een van mijn moeders favoriete liedjes, zij luisterde trouwens niet naar de versie van Bob Marley, maar naar de coverversie van Joan Baez. Mijn levensgezel heeft me niet alleen veel muziek leren kennen, hij heeft me er ook naar leren luisteren. Muziek waarvan ik ontzettend ben gaan houden, waaronder deze plaat….”D, deze is voor jou!”

De onbewoond eiland top 10 (2)

 De eiland-schijven van Prettige Plaatjes-redacteur Jeroen

 Wanneer ik naar een onbewoond eiland zou worden verbannen, zou ik natuurlijk allereerst, ja, nog voor mijn tandenborstel en schone onderbroeken, mijn I-pod in mijn tas gooien. Zou ik me moeten beperken tot ouderwetse lp’s, dan is het natuurlijk zaak om niet te kiezen voor platen waar je zulke mooie herinneringen aan hebt en dus uit nostalgie in je hart draagt en ook niet voor platen waar je opeens een onbedaarlijke trek in kan hebben (al is het maar een paar keer per jaar) of die het vooral goed doen als achtergrond voor een goed gesprek of een wilde vrijpartij, want je bent immers alleen op dat eiland.  Wat rest zijn deze platen die ik altijd kan horen en die bovenal een bron van inspiratie en levenslust vormen. Hier komen ze in willekeurige volgorde:

1. Iron & Wine. The shepherd’s Dog (2007)

Wanneer is het eigenlijk geen goed moment voor de subtiele kruising van Samuel Beam -  want zo heet hij - , tussen het traditionele singer-songwriter genre, lo-fi en jazz? Ik zou het niet weten. Ik had willekeurig welke plaat van Iron & Wine kunnen nemen (ze zijn allemaal even mooi) maar kies voor deze, al is alleen maar voor het muzikale kunstwerk Flightless Bird, American Mouth. Pas recentelijk kwam ik erachter dat de plaat een protest is tegen de politiek van Bush, dus Beam heeft zijn hart ook nog op de goede plaats.

2. Ry Cooder. Chicken Skin Music (1976)

De plaat werd in het jaar dat deze uitkwam door mijn vader aangeschaft en tijdens mijn tienerjaren zette ik hem regelmatig op de langspeler (toch een beetje nostalgie). Sindsdien ben ik hem door mij bewogen leven altijd blijven draaien. Mooiste fragment op plaat is natuurlijk het moment waarop Ry  door de telefoon tegen zijn geliefde  zegt: “You can tell the man who’s with you, he has to go.” Maar ook  Always Lift Him Up en Goodnight Irene behoren tot my all time favorites.   

3. Salif Keita. Moffou (2002)

David Bowie mag dan the man with the golden voice worden genoemd, ik luister als het daar op aankomt toch echt liever naar Salif Keita. Die stem van de Malineese zanger komt zonder twijfel het meest tot zijn recht in het meesterwerk Moffou – door The Guardian onlangs terecht uitgeroepen tot een van de tien beste albums van het decennium. Altijd, ook na vele luisterbeurten, nog kippenvel.

4. Bob Marley. Natty Dread (1974)

Ik las laatst dat wanneer er een buitenaardse levensvorm wordt ontdekt, er een pakket naar  toegaat dat onze beschaving symboliseert. Dat pakket bevat waar het gaat om muziek drie nummers van Bob Marley. Al ben ik het niet eens met de keuze van de nummers (waaronder het niemendalletje Three Little Birds), de keuze van Bob Marley als meest universele uitdrukking van wat muziek betekent heeft mijn instemming. Do I need to say more? 

5. The National. High Violet (2010)

Het beste bewijs dat er ook nu nog mooie muziek wordt gemaakt is wat mij betreft deze vijfde plaat van The National. Barack Obama schijnt  The National ook grijs te draaien op zijn I-pod en  hij gebruikte het fantastische nummer Fake Empire (van het eerder verschenen album The Boxer) vaak als opwarmer voor zijn optredens. Als ik even niet meer zou zien zitten op het eiland, wat zou ik dan moeten zonder een nummer als Afraid of Everyone?  

6.  John Martyn.  London Conversation (1967)

Het aantal mooie singer-songwriter platen is welhaast oneindig. Dat ik voor deze eerste, intieme plaat voor John Martyn kies heeft waarschijnlijk te maken met het absolute slijtvaste karakter. Tegenwoordig moet je zo’n 170 pond neertellen voor de vinyl versie (meer dan dat de opname van de plaat in 1967 heeft gekost, volgens www.johnmartyn.com), maar gelukkig is er een vijf jaar geleden een remaster verschenen met ook nog een paar  onvermijdelijke bonus-tracks.

 (John Martyn. Ballad of an Elder Woman, van London Conversations)


7.  Leonard Cohen. Live in London (2009)

Doodmoe wordt je van die krasse knarren die door een lege portemonnee of midlife crisis zo nodig weer in de spotlights moeten staat. Leonard Cohen gaf jaren na zijn glorietijd in 2008 echter een concertreeks die zijn beste werk overtreft. Deze opname uit juli 2008  in London doet er verslag van en is behalve een muzikale, ook een spirituele belevenis.  

8. MGMT. Oracular Spectacular (2008)

Metr deze eerste langspeler wierp dit Amerikaanse duo zich in een klap op als de grootste vernieuwers van de rockmuziek, aldus Rolling Stone, die de cd onlangs bij de beste twintig albums van dit decennium schaarde. Niet alle krasse knarren zullen het hier mee eens zijn. De muzikale erfenis van de jaren 60 en 70 wordt nogal hardhandig en met behulp van veel elektronica van een nieuw jasje voorzien, maar mijn zegen hebben ze. Probeer maar eens stil te blijven zitten bij Time to Pretend of Kids!

9. Bob Dylan. The Bootleg Series Vol. 8 – Tell Tale Signs: Rare and Unreleased 1989–2006 (2006)

Uiteraard kan  - behalve Marley - ook de andere Bob niet thuisblijven. De keuze voor deze plaat zal waarschijnlijk hier en daar een krasse knar wel doen fronsen. Maar de waarheid is dat wat mij betreft deze: de voor het (overgrote deel live) opnames van Dylan tussen 1989 en 2006 op deze plaat overtreffen zijn ‘klassieke’ platen. Luister bijvoorbeeld naar Across the Green Mountain en je begrijpt ongetwijfeld wat ik bedoel.

10. Amadou & Mariam.  Dimanche à Bamaku (2005)

De pogingen om westerse en Afrikaanse muziek te mengen zijn talloos, maar niemand is daar wat mij betreft beter in geslaagd dan dit blinde duo uit Mali aan de hand van de Frans-Spaanse popster Manu Chao. En mocht er – je weet het nooit - toevallig nog iemand op het eiland zijn, put the record on en het is gegarandeerd feest, ongeacht waar je lotgenoot vandaan komt of wat zijn of haar muzieksmaak is. Ook dat is een kwaliteit.

De onbewoond eiland top 10 (1)

Singer-songwriter en Prettige Plaatjes-redacteur (en nog veel meer) Rick Treffers neemt de volgende 10 platen mee naar  zijn eiland:

1. Loney, Dear.  Dear John (2009)

Loner van nu, bij mij inmiddels uitgegroeid tot held en muzikale inspiratiebron. In harmonisch opzicht de Zweedse evenknie van Brian Wilson. Dear John is zijn vierde album, het donkerste tot nu toe. Houd ik van. In 2009 en 2010 grijs gedraaid.

2. Dusty Springfield. The Songbooks: Dusty Sings the Songs of Bacharach & David/Goffin & King (1998)
Met deze verzameling prijssongs in de autoradio kan ik eindeloos rondjes rijden op mijn onbewoonde eiland (voorwaarde is wel dat ik mijn auto mee mag nemen). Burt Bacharach en Carole King zitten nog immer op de top van de hoogste singersongwritersberg.
3. The Beach Boys. Pet Sounds (1966)

Tijdloos meesterwerk. Erg vaak naar geluisterd rond de eeuwwisseling. De manier van arrangeren inspireerde mij bij het maken van Mist – We Should Have Been Stars. 
4. The Innocence Mission. Befriended (2003)
Naast Dusty de enige vrouwelijke stem op mijn onbewoonde eiland (twee vrouwen: moet kunnen). Karen Peris uit Pennsylvania raakt bij mij meteen alle gevoelige snaren in één keer. En dat ze zwaar religieus is neem ik dan op de koop toe. Waanzinnige liedjes, uitblinkend in eenvoud.

5. Silvio Rodríguez. Al Final de este Viaje (1978)

Bob Dylan zul je niet in mijn favorietenlijstjes tegenkomen. Deze Cubaan annex protestzanger wel. De melodieën zijn schaamteloos en inventief, de teksten poëtisch en vol verlangen. Deze plaat vormt samen met Te Doy una Canción het hoogtepunt uit zijn veelomvattende oeuvre. 


(Ojala van het album Al Final de este Viaje)

6. Robert Wyatt. Rock Bottom (1974)

Eén van de mooiste muzikale schilderijen die ik ken. Gecomponeerd nadat ex-drummer Wyatt na een val uit een raam verlamd aan het onderlijf raakte. Het noodlot en de schoonheid van het leven zitten mooi in deze drumloze plaat verweven. Melancholie doet leven!

7. Jóhann Jóhannsson. Fordlandia (2008)

Collega-eilander (IJsland). Huiveringwekkend mooi. Ergens tussen klassieke muziek en minimal music in. Vooral veel instrumentale pracht. Een geslaagde, filmische tour de force die je eindeloos kunt herhalen. Er bij in slaap vallen en weer wakker worden.

8. dEUS. The Ideal Crash (1999)

Subtiel gearrangeerde rocksymfonietjes over een teloor gegane liefde. Deze plaat stond samen met Grandaddy’s The Sophtware Slump rond de eeuwwisseling regelmatig op in huize en autopark Treffers.

9. Nick Cave. The Boatman’s Call (1997)

Cave zelf schijnt zich een beetje te schamen voor deze zwart-romantische plaat, maar ik vind het zijn mooiste. Hij zingt hier namelijk over zijn liefdesverdriet. Veel prachtige pianoballades en teksten die recht door je ziel snijden.

10. Peter Hammill. Over (1977)

De ultieme echtscheidingsplaat. Donker, poëtisch, uitzichtloos en gevarieerd. Hammill is voor mij als songwriter een grote inspiratiebron geweest, evenals Neil Young, Bonnie Prince Billy, Nick Drake, David Sylvian, Ron Sexsmith, Jacques Brel, Townes van Zandt en David Bowie (dat rijtje songwriters wilde ik toch even noemen!).